U prirodi čoveka   Izvijena do paragrafa, neprevodiva u reči, ignorisana od bledila zida, raščupane kose, umršene u pesmu, kob svilene puti poljubila me.   Vidljivo bolna tačka, uhvaćena među prstima, zgažena u kontekst. Zamrači mi ruke oko tvog vrata sklupčane da ne vidi Sunce kog noćas ljubim ja, da mi novi san na blef … Настави са читањем Čuvam te kao svilenu omču zaborava (Ana Ubavić)